Przy naprawie lub modernizacji burty ładunkowej trzeba na wstępie określić kilka tematów. Zacznijmy od wymiaru pionowego zabudowy, ponieważ od tego zależą koszty całości.
Najbardziej ekonomicznym wyborem jest zabudowa wysokości 400 mm, gdyż do tego celu można użyć gotowego profilu zrobionego w jednym kawałku. W rozwiązaniach, gdy ścianka boczna ma mieć inną wysokość, można użyć do zabudowy paneli aluminiowych o wymiarach 100, 150 lub 200 mm. Deski te łączy się ze sobą za pomocą systemu uchwytów, które pozwalają na połączenie konstrukcji w jedną całość bez konieczności używania śrub czy nitów.
Kolejną sprawą jest to, czy planujemy burty malować, czy nie mają być niczym pokryte. Aluminium jest tworzywem, które łatwo się utlenia. Profile burtowe występują w różnych wykonaniach: z aluminium surowego i anodowanego, które w procesie tworzenia jest pokrywane warstwą ochronną zapobiegającą utlenianiu. Jeśli burty będą malowane, wybierz surowe aluminium, bo jest bardziej opłacalne, a przecież naklejka będzie stanowiła warstwę ochronną. Jeśli chcesz zachować metaliczny wygląd burt, korzystniej wybrać aluminium anodowane – droższe, ale już zabezpieczone.
Kolejny temat to słupki. W samochodzie niedługim, do 3 metrów, starczą kłonice zewnętrzne, mocowane w narożach. Do pojazdu większego warto użyć dodatkowo kłonice środkowe rozdzielające zabudowę na krótsze odcinki, przez co pojedyncze segmenty burtowe będą lżejsze i prościej je będzie otwierać jednej osobie. By mieć sposobność załadunku z boku auta towarów dłużycowych, kłonice boczne powinny mieć możliwość zdemontowania w czasie załadunku.
Do tego służą zaczepy mocowane do ramy.
Kolejną sprawą jest system domykania burt. Można użyć zamknięć zewnętrznych mocowanych na powierzchni burty, ale korzystniej specjalny profil kończący umieszczany z boku burty, zawierający już na wyposażeniu komorę z zamknięciem. Dzięki temu pojazd w trakcie przemieszczania się nie ma elementów wystających i stawia mniejsze opory aerodynamiczne.
